De laatste nieuwsberichten staan hieronder.
Alle vorige nieuwsberichten zijn terug te vinden in het archief.
|
De laatste nieuwsberichten staan hieronder. |
|
Na Gronings Museum ontruimt ook Museum Møhlmann benedenetage
| Museum Møhlmann, gevestigd in de monumentale Muzeheerd aan het Damsterdiep, ligt hemelsbreed niet zo gek ver van de doorsijpelende dijk van het Eemskanaal. Als Rob Møhlmann uit zijn raam kijkt, ziet hij hem liggen, op slechts 1500 meter afstand. Nu viel Tjamsweer ambtshalve nog niet in de gevarenzone, maar toen er afgelopen weekend wild water opwelde in de kleine kelder leek het hem toch niet onverstandig om alle kunst bij nacht en ontij naar de eerste etage te slepen. |  |
|||
Een wens en een terugblik
| Het jaar 2011 zat er op 12 december voor het museum weer op; ons wachten nog de feestdagen en de jaarwisseling en dan is het alweer 2012. Daarom wens ik u maar meteen het beste toe wat het nieuwe jaar maar ook kan schenken. Laten we hopen dat het u ook geboden wordt.
Het museum kijkt wat meewarig terug op 2011. Het is het eerste volle jaar dat het geheel zonder Laura een weg moest zien te vinden, stand moest zien te houden, en u in artistieke zin moest zien te boeien. Kun je dan nog wel zeggen: dat is gelukt? Dat zou immers meteen inhouden dat Laura daarbij gemist kon worden. Natuurlijk kon zij daarbij niet gemist worden. Geen seconde. Maar de tijd weet altijd van niks en tikt gewoon door. Met of zonder haar, zonder mij, zonder u. Het leven stopt nooit, maar verlegt alleen zijn pad. Dat, beste vrienden, is ook met het museum gebeurd. Tijd voor een korte terugblik. |
 |
|||
Ellis Tertoolen (1951-2011) overleden
| Ze was gewoon nog met haar werk aanwezig op de laatste ORT, maar op 19 november was zij er plotseling zelf niet meer. Gesloopt door kanker, die aanvankelijk bedwongen leek, moest ook zij - sterk als ze was - zich na een afschuwelijk gevecht van drie weken gewonnen geven. |  |
|||
13e ORT in Friesch Dagblad
| Er wordt in de media vaker niet dan wel aandacht geschonken aan de tentoonstellingen van ons museum. Dat is altijd wat sneu natuurlijk, maar tegelijkertijd is het aanbod dat op de redactieburelen belandt ook wel erg groot en moeten er nu eenmaal keuzes worden gemaakt.
Gelukkig trok de - in Groningen gehouden - 13e ORT wel de aandacht van het Friesch Dagblad. Bij penne van Sake van Ek wijdde dit dagblad, op woensdag 12 oktober, in haar cultuurbijlage Cultuur, een fraai artikel over deze jaarlijkse grote tentoonstelling. Niet alleen helder geschreven, maar ook met de plaatsing van het beeldmateriaal was men niet kinderachtig. |
 |
|||
Stad Appingedam heeft er een 'muzeaal' laantje bij.
| Een jaar geleden, tijdens de openingsmiddag van de 12e ORT lag Laura, vrouw en muze van Rob Møhlmann, dodelijk ziek in het Delfzicht Ziekenhuis. Als altijd bleef zij echter zeer positief en vroeg die ochtend zelfs - voor zover dat nog ging - of de schenktafel er wel ordentelijk bij stond? Dat stond hij. De eerste paar uur was Rob die zaterdagmiddag in het museum aanwezig. Toen hij terugkwam in het ziekenhuis bleek dat Laura naar slaap verlangde. Buiten verscheen een regenboog. Op maandag 20 september had ze die boog ingehaald. Wat restte was regen. |  |
|||
Møhlmann naar Duitsland
| Geen angst, het gaat alleen om wat schilderijen. En dan nog maar voor een weekje. Wel een bijzonder weekje: de 41e Greetsieler Woche (van 7 tot 14 augustus 2011). Een maand of wat geleden ontving Museum Møhlmann een stevige Duitse delegatie. Men was 'begeistert' over het museum en zijn inhoud. Maar dat niet alleen; onder de gasten bevonden zich ook enkele vertegenwoordigers van de Greetsieler Woche, die mij uitnodigden om mee te doen aan deze kunstweek in het Duitse plaatsje Greetsiel aan de andere kant van de Eems. Nu exposeer ik eigenlijk haast nooit meer 'buiten de deur', maar vanwege het oprechte enthousiasme en omdat ik het Duitse achterland toch ook graag op ons museum attent wil maken, ging ik op de eervolle uitnodiging in. Dat had meerdere gevolgen. |  |
|||
Kort Nieuws April 2011
| Museum 2e Paasdag open.
RTV-Noord komt langs; uitzending (o.v) 20 of 27 april. Sommige uitverkochte boeken weer beperkt leverbaar. |
Canto Collectie; de minidocumentaire die nooit op TV kwam.
| Zo'n 20 jaar geleden, waarschijnlijk in het voorjaar van 1992, besloot de VPRO voor het toenmalige kunstprogramma Prima Vista enige aandacht te besteden aan het Cantoproject. Die serie was toen bijna af. Er werden twee filmmakers - twee jonge honden - op Rob Møhlmann afgestuurd met de opdracht een item te maken van een kleine vijf minuten. Møhlmann was er enorm mee verguld. Na 10 jaar in afzondering werken aan dit grote project was geen mooiere beloning denkbaar dan een minidocumentaire op de nationale televisie. Het zou nooit gebeuren, maar de oude opnamen zijn er nog. |  |
|||
De Noordmannen vallen bij Tjamsweer museum binnen!
| Het is zondagmorgen, 30 oktober Anno Domini 2010. In een ver klooster hebben de metten al geklonken. Mist rafelt rond de Muzeheerd, de oude museumboerderij aan het Damsterdiep, schatkamer der Muzen. Het klamme klokgelui van het nabij gelegen kerkje van Tjamsweer blijft bijna hangen aan de herfstige takken rond het godshuis, al bereikt het nog net de grote baanderdeuren van het donkere museum. Als de zevende belslag verkleumd verstomt, druppelt de stilte verder. Maar niet voor lang. Een dof gedreun nadert. Lichten dansen over het museumlaantje, de alarmroep van vroege vogels klinkt hoog op: de Noordmannen komen! |  |
|||
Over hoe nu verder?
| Geachte, beste en lieve kunstenaars, bezoekers, klanten en vrienden van ons museum...
Zo begon de droeve kennisgeving die ik een maand geleden moest verzenden na het verdrietige verscheiden van Laura. Dat was min of meer in een waas gedaan, in een plotseling besef, dat van de 2400 adressen in ons bestand er een kleine 2000 gekoppeld waren aan relaties die Laura kenden, variërend van goed tot 'wel eens ontmoet'. Die moest ik zeker inlichten, al was het maar omdat het 'welkom van ons museum', dat zij tot 2009 belichaamde, opeens was weggevallen. |
 |
|||
Klein eerbetoon aan Laura op zaterdag 9 oktober
| Hoewel Laura, verdrietig genoeg, niet meer bij ons is, zal ze op zaterdag 9 oktober toch weer even te zien zijn in AVRO's Kunstuur op Nederland-1. In dat uur wordt o.a. teruggekeken op maar liefst 200 uitzendingen van Museumgasten. Uit al die afleveringen is - opmerkelijk genoeg - ook gekozen voor een stukje van ons optreden in dit programma, dat voor het eerst in oktober 2009 werd uitgezonden. De AVRO heeft mij, zeer attent, gevraagd of ik, gezien de omstandigheden, uitzending daarvan wel gepast vond. Natuurlijk vond en vind ik dat! Dat is helemaal in haar geest. Toch had het maar een haar gescheeld of Laura zou niet in deze opname te zien zijn geweest. |  |
|||
Laura is niet meer bij ons
| Het is zover: Laura heeft ons uiteindelijk moeten verlaten. Mijn leven, ons museum, onze naasten, en zij die haar kenden, we zijn wreed geamputeerd. Toch kon het echt zo niet langer. Het is zeker niet goed, maar wel het beste. Het was haar liefste wens dat alles na haar heengaan juist wel gewoon zou doorgaan, zeker het museum, dat kleine oog in de orkaan om ons heen. |  |
|||
Laura in ziekenhuis
| Omdat vele mensen van Laura's toestand weten, meer mensen dan we kunnen bereiken, een kort bericht over haar. Woensdag is Laura per ambulance naar het ziekenhuis vervoerd en opgenomen. Ze was zo ernstig ziek en verzwakt dat haar specialist (die speciaal bij ons thuisgekomen was) directe opname noodzakelijk achtte, maar dat wel aan haarzelf overliet. De laatste weken ging het al erg slecht: totaal verzwakt, koorts, uitdroging en nog meer vermagering, ondanks dat zij zich dapper probeerde te handhaven. Helaas - ook met mijn hulp - ging dat niet meer. Ze gaf nu eindelijk toe. |
Har Sanders (1929-2010) overleden
| Precies een jaar gelden was Har Sanders nog energiek in de weer voor zijn grote solotentoonstelling in ons museum. Hij leek wel een vent van zestig. Die aanblik deed je vergeten dat zijn lichaam ondertussen al wel tachtig jaar druk in de weer was. Ook was hem niet aan te zien dat hij al enige tijd tobde met zijn gezondheid. |  |
|||
Jan Mankes. Tussen droom en daad van een tentoonstelling, - een achtergrondschets.
| Tussen droom en daad, zo weten we sinds 1910, toen Willem Elschot dat in een dichtregel ons voorhield, staan wetten in de weg en praktische bezwaren. Dat gold ook de onderhavige tentoonstelling Jan Mankes' Buitenbeeld, een expositie die een beetje een buitenbeentje is geworden en met vallen en opstaan meer is ontstaan dan bedacht. Een beetje vreemde weg, die je noodgedwongen alleen moet gaan, omdat niemand hem eerder afliep. Een weg die zomaar doodlopend zou kunnen blijken, of niet meer dan een B-weg, of zelfs helemaal geen weg. Maar de tentoonstelling is er gekomen, en een dik boek, dus de weg bleek begaanbaar. Voor wie meer wil weten over deze tocht het volgende verslag. |
Laatste ontwikkelingen
| Op deze plek danken we iedereen oprecht die zijn of haar medeleven betuigde m.b.t. alle kommer en kwel die Laura helaas moest en moet ondergaan. Het geneest misschien niet, maar helpen doet het wel. De tweede chemoronde - nu van de Vidaza-kuur - is begin januari 2010 ingegaan. |
Laura in en uit het ziekenhuis
| Sinds het laatste bericht over de broze gezondheidstoestand van Laura zijn er al weer twee maanden verstreken. Ons is inmiddels duidelijk geworden dat velen af en toe de website van het museum bezoeken om te kijken of er nog nieuws is. Natuurlijk, daar is de site niet direct voor bedoeld, maar tegelijkertijd willen die belangstellenden ons ook niet tot last zijn met de welgemeende, maar tevens overbekende vragen. Helaas viel er al die tijd bitter weinig te melden, maar nu dan toch is er een bericht van het front. |
Laura uit het ziekenhuis
| Omdat er veel vragen zijn omtrent de gezondheidstoestand van Laura, het volgende. Wie het vorige bericht las, weet van de ernst van haar ziekte. Helaas hoort daar een navenante behandeling bij, die het beste omschreven kan worden als 'positief martelen'. Zo werd om risico's van infectie te voorkomen preventief het hele gebit geruimd. Sowieso ingrijpend, maar als je al een lage weerstand hebt, wordt dat allemaal niet gemakkelijker. Als je dan je haardos nog verliest, begrijpt iedereen wel wat dat met je zelfbeeld doet... |  |
 |
Laura in ziekenhuis
| Deze nieuwsrubriek handelt natuurlijk over het wel en wee van het museum. Maar wat is eigenlijk het museum? Dat is de kunst, dat zijn de kunstenaars, de vrijwilligers, de vrienden, maar uiteindelijk Laura en ik. Wat nu als het met één van beiden niet goed gaat, als daar de wee zit? Moet dat dan ook in de rubriek en de openbaarheid? Met die vraag hebben we een tijdje gepuzzeld. We dachten toch van wel, daar is de zaak ernstig genoeg voor. | |
 |
AVRO te gast bij Museum Møhlmann
| Ergens begin mei kwamen Anneke Kompier (redactie) en Paul Kramer (regie) langs om voor het programma Museumgasten van de AVRO de locatie én de inhoud van Museum Møhlmann eens nader te bekijken. Achteraf hoorden we dat ze bij binnenkomst al besloten hadden: dit gaan we doen. Vandaag, 23 juni, was het zover. Om kwart voor tien reed de ene na de andere auto het nieuwe parkeerterrein op. Het was opnamedag. | |
 |
Møhlmann plots een stuk completer!
| Ergens in 2002 kwam de klad erin: de schilderijen die Rob Møhlmann sindsdien maakte, kwamen niet meer op de site terecht. Op die plek http://www.robmohlmann.nl/nederlands/werk.html kon men de werken als kleine 'thumbnails' bekijken en deze (door ze aan te klikken) ook wat groter zien. | |
 |
Brand en Beving in Appingedam - Tjamsweer
| Museum de Muzeheerd ligt aan het uiterst westelijke puntje van Appingedam, eigenlijk in wat vroeger het dorp Tjamsweer heette en dat nu als zodanig een kalme buitenwijk van Appingedam vormt. Een rustig plekje, waar het goed toeven is. Tot donderdag 16 april, toen gans het gebied op zijn grondvesten schudde en nog geen dag later, vrijdag 17 april, een inferno losbarste. | |
 |
Opening seizoen 2009 en artikel in DvhN
| Op 28 maart opende Museum Møhlmann het nieuwe seizoen met een sprankelende Voorjaarstentoonstelling die nog tot 7 juni te zien is. Het weer was bepaald nog niet in een voorjaarsstemming. Het was zelf uitermate triest en troosteloos. Maar dat weerhield de liefhebbers er niet van om de tocht naar het Noorden te ondernemen. De kersverse burgemeester van Appingedam en de 2e loco-burgemeester waren ook van de partij en genoten evenals het publiek zichtbaar van de ongeveer 500 aanwezige kunstwerken. Ook het Dagblad van het Noorden was aanwezig met verslaggever Erik Nederkoorn en fotograaf Peter Wassing. De oogst van beider pen- en fotovruchten vindt u in bijgaand artikel zoals dat op maandag 30 maart in de krant verscheen. | |
 |
Winterbericht
| We zijn nu een maand dicht en zo alweer een nieuw jaar ingerold. In het voorjaar, april ,of misschien al half maart, hopen wij weer open te gaan. We blijven dan iedere vrijdag, zaterdag en zondag open tot half december. In die periode organiseren we drie tentoonstellingen, die dus acht, negen weken zullen duren. Maar laten we eerst nog even terugkijken... | |
Een kijkje in het nieuwe Museum Møhlmann
| Toen wij twee jaar geleden De Muzeheerd kochten om daar ons huis en museum naar toe te verhuizen, was het de derde keer dat we zo'n hachelijk avontuur aangingen. We beseften direct dat dit wel een erg groot karwei zou gaan worden. Nog los van wachttijden en procedures die gepaard gaan aan vergunningen, of van tegenslagen die altijd komen (en volop kwamen) zouden we een en ander ook nog eens moeten zien te rooien van een budget waarvoor menig museum nog niet eens zijn entree weet te verbouwen. En de schuur, waar het allemaal moest gebeuren, was bepaald niet klein. Wie het zag schudde het hoofd: hier is geen beginnen aan. Toch zijn we begonnen. Uit alle nieuwsberichten op de site weet u hoe dat allemaal gelopen is. Maar nu kunnen we dan eindelijk melden dat het gelukt is. Met de hakken over de sloot en het water tot de lippen, maar toch blij en dankbaar: het is gelukt. Collega Ed Ubels schoot vlak voor de opening een serie rake kieken van het nieuwe interieur. Die willen we u als 'preview' niet onthouden. | |
 |
Definitieve startdatum Museum en 10e ORT
| Zoals eerder al aangegeven was de opening van Museum Møhlmann voor het publiek, gepland op zondag 21 september, onder enig voorbehoud. Daar zullen we niet erg veel van afwijken: het wordt nu definitief zondag 28 september. Een weekje vertraging dus, maar op een traject van anderhalf jaar is dat haast niets. "Tjonge," zult u misschien denken, "zijn jullie dan echt helemaal klaar?" Nou... | |
 |
Boegbeeld verrijst
| Sinds de afvaart van Museum Møhlmann uit het westelijk gelegen Venhuizen, naarstig op zoek naar een doorvaart voor het hoognoordelijke Appingedam, bevoer het ongekende Zeeën der Bureaucratie, Golven van Tegenslag en Baaien vol Pech & Ellende. De landing te Appingedam was dan ook meer een stranding. Aldaar restte ons weinig anders dan van het overgebleven wrakhout, zo goed en kwaad als dat ging, een Behouden Huys te maken. Op dit moment bivakkeren we daar nu al anderhalf jaar in. De foerage is nagenoeg op, slechts scheepsbeschuit en ranzige reuzel is ons deel. Niettemin, de elementen trotserend, zijn we op deze noordelijke plek toch voortgegaan met de bouw van het nieuwe museum. En ja, langzaam maar zeker krijgt het vorm. Zelfs hebben we - als schot voor boeg - ons boegbeeld uit een scheepskrat geladen en met bijna een half dozijn geronselde Polen in de toekomstige museumtuin geplaatst. | |
 |
Trotseerloodjes in Appingedam
| De laatste loodjes wegen het zwaarst. Een bekende uitdrukking, die helaas maar al te vaak opgaat. Zeker in ons geval, want de eerste loodjes waren al bijna niet te tillen. Keer op keer dreigden we door tegenslag en malheur vierkant uit het lood te worden geslagen of zakte het ons diep in de schoenen. Een museum opnieuw uit de grond optrekken is nu ook eenmaal geen lichtvaardige zaak. Ook lood niet trouwens, want dat ligt altijd zwaar op de hand. Altijd? Nee, niet altijd. Het 'trotseerloodje' wordt namelijk gekenmerkt door zijn trotse karakter en beschermende functie voor huis en haard. En ook voor het museum. Onlangs kregen we een enkel, los exemplaar van de Muzeheerd in handen. Dat gaf moed. En vertrouwen, want waren wij ook niet voortdurend bezig met trotseren? En probeerden wij ook niet huis, haard en museum te bewaren? Het lood steeg ons zelfs zozeer naar het hoofd dat we nu toch serieus een openingdatum voor het museum hebben geprikt. We denken aan 21 september 2008... | |
 |
Over voortgang, stilstand en verrassende historie
| Het is nu even stil in Museum Møhlmann. De bouwvakkers hebben een korte vakantie van twee weken en zijn 26 mei weer terug. Helemaal stil is het natuurlijk niet, want er kan nog wel het een en ander gedaan worden. En voor de installateur en de elektricien moet zelfs alles nog beginnen. Daarnaast moet er ook nog...maar nee, laten we liever even stilstaan bij wat gebeurd is. | |
 |
Wordt het ook lente voor Museum Møhlmann?
| De meteorologische lente is al begonnen en die van de gewone kalender is ook al bijna een feit, maar geldt dat nu ook een beetje voor ons museum? Of verkeert dat nog steeds in zwaar weer? Razen daar nog immer stormen door het pand en huilt het dak als het buiten regent? Schuilen de bewoners, bevangen door wanhoop, thans in het laatste, schaars verwarmd vertrekje, wachtend op het doek dat gaat vallen, waar het eigenlijk al lang ingelijst aan de muur had moeten hangen? | |
 |
Hoe staan we er in 2008 voor?
| Als alles goed is, zijn nu, een vol jaar later dan gedacht, alle inspraaktermijnen op vergunningen en bestemmingswijzigingen afgelopen, zonder dat daar bezwaren op zijn binnengekomen. Hierdoor kunnen we nu eindelijk officieel van start gaan met de verbouwing van de grote schuur en een deel van de kleine schuur waarin ons museum gestalte moet krijgen. We hopen dat half april 2008 voor elkaar te krijgen, maar u moet niet gek staan te kijken als dit zomaar eind mei 2008 wordt... | |
 |
Ceçi n'est pas un boulon
| Of anders gezegd: een roestige bout in het voorhuis van Museum Møhlmann is maatbepalend voor half Appingedam. Wat nu weer? Zijn we hier gek geworden? Hebben regelgeving en bouwwerkzaamheden dan eindelijk hun tol geëist? Zit er bij de Møhlmannen toch een schroefje los? Of een bout? | |
 |
Oude museum plat
| Het is zover: een grote dragline heeft in een dag tijd het oude gedeelte van het vroegere Museum Møhlmann op de Buurt in Venhuizen letterlijk met de grond gelijk gemaakt. Behalve de betonnen plaat, waarop het geheel gebouwd was, is er niets van meer over. Een verloren en verbleekt toegangskaartje zoekt dwarrelend gezelschap van het herfstblad... | |
 |
Pannenbier en de macht van het getal
| We leven nu begin november 2007. De vlag mag een beetje uit, want het dak is nu van nok tot goot waterdicht en overal hersteld. Pannenbier dus. En dat betekent dat de basis er nu is om onder het kolossale dak met de in- en opbouw van het museum te beginnen. Misschien een goed moment om de balans weer eens op te maken. | |
 |
Ravage steeds groter
| De herstelwerkzaamheden aan het dak vorderen door allerlei tegenslag veel langzamer dan gedacht en naarmate we verder van het ulebord op de zuidpunt naar die van de noordpunt kruipen, openbaren zich alsmaar meer verrotte plekken in het zogenaamde 'niet-lekkende-dak'. Maar dat niet alleen, ook enkele bomen op het perceel bleken op instorten te staan. Waar aan de ene kant gevelde bomen als nieuwe sporen in het dak worden gezet, moeten aan de andere kant de oude op het erf worden geveld. | |
 |
Donkere wolken boven Appingedam - dak veel slechter dan gedacht...
| Het gaat niet goed met Museum Møhlmann. De overlevingskansen worden steeds kleiner. Was het lekkende dak al een fikse tegenvaller; het kan altijd nog erger. In het vorige nieuwsbericht kon u zien hoe voortvarend er een begin werd gemaakt met het leeghalen van het dak en het aanbrengen van de waterdichte folie. Dat vlotte allemaal aardig tot men bij de bovenste helft van het dak kwam. Daar bleken de sporen in zo'n slechte staat dat de toppen waren gebroken of doorgebogen. De noklijn was al aardig gezakt. Er bleek maar één remedie: alles eraf en opnieuw met vers gekapte stammen de zaak weer opbouwen... | |
 |
Dakdoorbraak
| Het is zover, probleem één van Museum Møhlmann wordt nu aangepakt: het lekkende dak. Voor de rest kunnen we in afwachting van allerlei vergunningen nog steeds niet veel doen. Het project van het dakherstel kon echter worden losgeknipt uit het totale plan. Dat had als voordeel dat het niet onder allerlei vergunningsregelingen viel en dat daar zo spoedig mogelijk mee begonnen kon worden. Maar elk voordeel kent zijn nadeel, in dit geval betreft het een kostenpost waar we absoluut niet op hadden gerekend. Hoe dan ook: zonder dak geen museum, dus er is weinig keus. De eerste meters liggen al open en angstvallig houden we nu de voortdurend de buienradar in de gaten... | |
 |