Museum Møhlmann - Rob Møhlmann

Het Cantoproject 1982-1993

Over het Cantoproject is de publicatie Het Cantoproject 1982-1993, Een blik op de werkelijkheid verschenen. Deze uitgave met alle Canto’s in zwart-wit en 16 in kleur is nog steeds in museum en boekhandel verkrijgbaar. In het boek wordt gedetailleerd beschreven hoe dit uitzonderlijke project is ontstaan, hoe het zich ontwikkelde en wat de achtergrond van elke Canto zou kunnen zijn.

Canto 1: Blikvanger, 1982
Natuurlijk is een bezoek aan het museum de beste manier om de totaalindruk van het Cantoproject te ondergaan en te beleven. Maar omdat niet iedereen daartoe in staat kan worden geacht, heeft Museum Møhlmann als speciale service voor haar website-bezoekers de complete serie van 124 Canto’s opgenomen. Het gaat te ver om bij elk werk de achtergronden te schetsen, maar nummer, titel, en jaar van ontstaan worden steevast vermeld. Hieronder een korte samenvatting over het Cantoproject dat onder de naam Canto Collectie vrijwel altijd op zaal te zien is.

Vrijwel altijd, behalve tijdens grote of speciale tentoonstellingen. Komt u speciaal voor dit project, dan is een telefoontje vooraf verstandig.

Canto 19: De val-1, 1983

Introductie Cantoproject

In 1982 werd begonnen met het Cantoproject. Het oorspronkelijke doel was om een kleine serie te maken (ca. 10 stuks) over één enkel conservenblik. Dit gebeurde in een tijd dat het realisme tot een zinloze bezigheid was bestempeld. Møhlmann wilde trachten om duidelijk te maken dat zelfs het meest banale voorwerp uit onze alledaagse, zgn. bekende werkelijkheid nog genoeg artistieke potentie in zich zou kunnen hebben om een heel schildersleven zinvol mee te vullen. Hij verzwaarde deze opdracht echter met een aantal zeer beperkende regels.

Canto 20: De val-2, 1983

Allereerst diende het formaat van elk werk even groot zijn (30x40cm.) en ook het conservenblik moest altijd even groot en op precies dezelfde plaats in het beeldvlak van elk volgend schilderij terugkeren, daarbij altijd onder dezelfde hoek waargenomen. Verstikkende regels, maar achteraf gezien, activeerde dat juist de creativiteit en scherpte zich daardoor het oog om uiteindelijk ook in het meest ordinaire de mooiste (be)spiegelingen te ontdekken. De bescheiden opgezette serie liep al snel volledig uit de hand en uiteindelijk zou daaraan - met enige onderbrekingen - gedurende elf jaar worden gewerkt.

Canto 21: De val-3, 1983

Toen er 121 Canto’s klaar waren, reisde de serie gedurende tweeënhalf jaar langs diverse culturele centra en musea door Nederland. Canto 122 en 123 hebben dat nooit meegemaakt, want die stonden nog op de ezel en Canto 124 is in het schetsstadium blijven steken, want toen had Møhlmann zich eindelijk aan de dwingende blik van het blik weten te ontworstelen. Na enige tijd permanent in Museum het Markiezenhof te zijn tentoongesteld, exposeert de schilder de serie sinds 1997 in zijn eigen tentoonstellingsruimte.

Canto 22: De val-4, 1983

De volgorde is chronologisch. Zo zult u niet alleen een ontwikkeling in de techniek zien, maar ook in de benaderingswijze van het onderwerp. Bovendien reist u mee door de tijd en volgt u als het ware de zwerftocht van het Cantoblikje door de verschillende ateliers van de schilder. Binnen die tijd van 11 jaar maakt u aan de hand van mini-series binnen de grote serie ook andere "tijdsmomenten" mee, variërend van een dikke seconde tot een dag en langer. Op deze wijze kon voor het eerst het begrip "tijd" binnen een realistisch werkstuk worden opgepakt. Ook het begrip "ruimte" krijgt door de verschillende opeenvolgingen in deze serie bijna een extra dimensie.

Canto 23: De val-5, 1983

Ondanks tijden van soms bittere armoe en tegenslag is er nooit ook maar één Canto verkocht. De serie is dus nog geheel compleet. In de laatste twee jaar ontving Rob Møhlmann een Individuele Subsidie van destijds het Ministerie van WVC. Daarna zette hij een (voorlopige?) punt achter het project. Hoewel er inmiddels een kooplustige animo bestaat m.b.t. de diverse Canto’s is tot de dag van vandaag nog steeds geen enkele Canto los te koop.

Canto tenslotte, is een volstrekt eigen merk. Canto betekent: elk der zelfstandige delen van een episch gedicht. En een beelddicht is het wel geworden.

Canto 1: Blikvanger, 1982		Natuurlijk is een bezoek aan het museum de beste manier om de totaalindruk van het Cantoproject te ondergaan en te beleven. Maar omdat niet iedereen daartoe in staat kan worden geacht, heeft Museum Møhlmann als speciale service voor haar website-bezoekers de complete serie van 124 Canto’s opgenomen. Het gaat te ver om bij elk werk de achtergronden te schetsen, maar nummer, titel, en jaar van ontstaan worden steevast vermeld. Hieronder een korte samenvatting over het Cantoproject dat onder de naam Canto Collectie vrijwel altijd op zaal te zien is. Vrijwel altijd, behalve tijdens grote of speciale tentoonstellingen. Komt u speciaal voor dit project, dan is een telefoontje vooraf verstandig.
Canto 19: De val-1, 1983		Introductie Cantoproject In 1982 werd begonnen met het Cantoproject. Het oorspronkelijke doel was om een kleine serie te maken (ca. 10 stuks) over één enkel conservenblik. Dit gebeurde in een tijd dat het realisme tot een zinloze bezigheid was bestempeld. Møhlmann wilde trachten om duidelijk te maken dat zelfs het meest banale voorwerp uit onze alledaagse, zgn. bekende werkelijkheid nog genoeg artistieke potentie in zich zou kunnen hebben om een heel schildersleven zinvol mee te vullen. Hij verzwaarde deze opdracht echter met een aantal zeer beperkende regels.
Canto 20: De val-2, 1983		Allereerst diende het formaat van elk werk even groot zijn (30x40cm.) en ook het conservenblik moest altijd even groot en op precies dezelfde plaats in het beeldvlak van elk volgend schilderij terugkeren, daarbij altijd onder dezelfde hoek waargenomen. Verstikkende regels, maar achteraf gezien, activeerde dat juist de creativiteit en scherpte zich daardoor het oog om uiteindelijk ook in het meest ordinaire de mooiste (be)spiegelingen te ontdekken. De bescheiden opgezette serie liep al snel volledig uit de hand en uiteindelijk zou daaraan - met enige onderbrekingen - gedurende elf jaar worden gewerkt.
Canto 21: De val-3, 1983		Toen er 121 Canto’s klaar waren, reisde de serie gedurende tweeënhalf jaar langs diverse culturele centra en musea door Nederland. Canto 122 en 123 hebben dat nooit meegemaakt, want die stonden nog op de ezel en Canto 124 is in het schetsstadium blijven steken, want toen had Møhlmann zich eindelijk aan de dwingende blik van het blik weten te ontworstelen. Na enige tijd permanent in Museum het Markiezenhof te zijn tentoongesteld, exposeert de schilder de serie sinds 1997 in zijn eigen tentoonstellingsruimte.
Canto 22: De val-4, 1983		De volgorde is chronologisch. Zo zult u niet alleen een ontwikkeling in de techniek zien, maar ook in de benaderingswijze van het onderwerp. Bovendien reist u mee door de tijd en volgt u als het ware de zwerftocht van het Cantoblikje door de verschillende ateliers van de schilder. Binnen die tijd van 11 jaar maakt u aan de hand van mini-series binnen de grote serie ook andere "tijdsmomenten" mee, variërend van een dikke seconde tot een dag en langer. Op deze wijze kon voor het eerst het begrip "tijd" binnen een realistisch werkstuk worden opgepakt. Ook het begrip "ruimte" krijgt door de verschillende opeenvolgingen in deze serie bijna een extra dimensie.
Canto 23: De val-5, 1983		Ondanks tijden van soms bittere armoe en tegenslag is er nooit ook maar één Canto verkocht. De serie is dus nog geheel compleet. In de laatste twee jaar ontving Rob Møhlmann een Individuele Subsidie van destijds het Ministerie van WVC. Daarna zette hij een (voorlopige?) punt achter het project. Hoewel er inmiddels een kooplustige animo bestaat m.b.t. de diverse Canto’s is tot de dag van vandaag nog steeds geen enkele Canto los te koop. Canto tenslotte, is een volstrekt eigen merk. Canto betekent: elk der zelfstandige delen van een episch gedicht. En een beelddicht is het wel geworden.